Reisverslag - Sudan
Sudan
Het grootste land van Africa. Helaas sinds 1956 verscheurd en verwoest door burgeroorlog in het zuiden en westen, maar sinds een aantal jaren begint dit land weer sociaal en economisch op te klimmen. Dit hebben we gemerkt door de asfaltweg die Kartoem met Wadi Halfa, de egyptische grens, zal gaan verbinden. Deze 600 kilometer nog-net-niet-klaar-voor- gebruik weg zijn we rijdend door het mulle zand en over wasborden een aantal keer tegen gekomen. Deze weg zal door lopen naar Abu Simbel in Egypte. Abu simbel is een ongeloofelijke tempel, gebouwd door Ramses II 5000 jaar geleden. Ontdekt per ongelijk in 1813 en nu te zien vanaf de boot over lake Nasser richting Sudan. Helaas waren enkele om 5.30 am wakker, maar was Abu de boot al gepasseerd.
Vanuit Aswan moesten we hals overkop op vrijdag vertrekken om iedereen en de truck in Sudan te krijgen. De twee trucks gingen met floris en de twee honden op het ponton voor een 48-uren reis. Wij mochten op het passagiersschip in een klein kamertje van twee bij twee met een stapelbed erin. Het is gelukt om hier met zijn vieren overbenauwd in te slapen en 16 uur later kwamen we voor de eerste keer lopend aan op de einbestemming, Wadi Halfa Sudan . Einde asfalt, een klein hotelletje om de nacht te spenderen, een toilet waar je gedrogeerd word van de amoniaklucht en een donkere dame voor de deur met kruidenthee en koffie. Wadi Halfa was een goed Sudanees begin.
Mister kamal was ook een goed begin. Deze meneer, een semi official, weet bij registratie je carnet af te pakken en je 100 us dollar te vragen. Internet en reisboeken hebben ons gewaarschuwd. In sudan moet je voor alles geregistreerd zijn dus kregen we een persoon mee die ons hierbij zou helpen. Het carnet konden we regelen met kopien, schitterend dachten wij, maar het orgineel zal een keer gestempeld moeten worden. En ja, het moment dat we het orgineel uit de tas halen, komt hier een lange tandloze man met tulband de hoek om: Mister Kamal, he smelled his meal! Het orgineel ging meteen terug in de tas, maar we moesten m laten zien.'Give me the carnet', 'no, you got copies'... 'don't you trust sudanees people'. Het spel werd gespeeld, maar Mister Kamal, kreeg zijn zin niet en wij hebben 20 us dollar betaald. 'you are smart people' was het laatste wat deze corrupte carcamel te zeggen had.
Verder beleef ik de bevoking met groot respect. De sudanese oprechte behulpzaamheid en vriendelijkheid zijn een groot goed van dit volk. Het volk dat leeft in de omgeving van Abu Simbel tot aan Kartoem is een eeuwenoude beschaving, de Nubiers.
De Nubiers leven langs en van de Nijl en zijn eeuwen geregeerd door allerlei koninkrijken en andere heersers. In de 16de eeuw door de turken geislamiseerd, maar ze hebben hun eigen taal, cultuur en stijl niet verloochend. De mannen dragen lange witte gewaden. Hun gezichten zijn heel tekenend en gaaf. Langs de weg worden we toegejuicht en gezwaaid en de glimlach die een ontmoeting te weeg brengt is hartverwarmend.
Rijdend met twee trucks door de nubische dorpen langs de Nijl is een hele mooie ervaring geweest. De brede rivier met daarlangs palmbomen, een strook van geirrigeerd groen en dan de zanderige woestijn. We hebben genoten, maar de slechte weg, bacterien in het water en hitte hebben zijn tol na een week geeist.Tussenstand: vier man aan de diarree, twee met overgeven en dus een HoW truck die gedoopt is naar Hospital on Wheels. Door dit fysieke leeglopen neemt het energiegehalte niet toe en de aankomst in Kartoem voelt dan ook als een verdiend behaalde finish met eindelijk een echte toilet met slot op de deur!
We ziten hier nu drie dagen en met een westerse hypermarket op de hoek is iedereen aan het bijsterken voordat we verder gaan.Vandaag worden als het goed is de visa voor Ethiopie en kenia geregeld en het pakketje(spannend) wordt eindelijk opgehaald bij de Nederlandse ambassade. We hebben veel coordinaten voor het komende stuk naar Nairobi van campings en andere plekken waar we kunnen overnachten. Ook de goede verhalen van reizigers ,die ons vanuit het zuiden kruisen, over ethiopie beloven ons enkele spannende en mooie weken. De 1000 losse bouten worden aangedraaid, de cabine geschoond, het huisje met keramisch keukenblok gereinigd en onze huid is weer zacht van de zwitsal babyolie.
Terug naar onze wasbordennijltocht in het noorden van Sudan. De eerste nacht zijn we ontvangen in het dorpje Akasha. Deze kleine gemeenschap was onder de indruk van ons en de twee honden. De mannen hurken neer en beginnen wat te brabbelen. Veel verder komen we vaak niet want zelfs onze lichaamstaal word hier niet begrepen. In de nacht worden we wakker gehouden door een roedel die niet zo blij is met dat groepje hollanders in hun territorium. De afgelegde 100 km zal de volgende dag geevenaard worden. Voordat we een plek zoeken langs de nijl nog even stoppen in een dorp waar we een kop thee geschonken krijgen en er tegelijk bekeken word wie er van deze groep nog niet getrouwd is. Een groepje jonge dames en hun tantes/moeders is dringend op zoek naar een bruidegom! De droppot word voor vertrek leeggeroofd, maar bijna ook direct weer uitgespuwd, wat de nubish/hollandse handelsrelatie geen goed doet. Minister Bot zal dit maar even moeten komen rechtzetten.
Na de zoveelste schitterende tentspot, met uitzicht over de nijl gaan we de laatste etappe in van de nijl-vierdaagse. De laatste 100 km brengen ons in Dongola, een middel grote stad. Het blijkt moeilijk om hier een slaapplek te vinden, maar een sudanese politieagent zal het wel eens regelen. Inmiddels zijn het aantal toiletrenners verdubbeld en een plekje in de stad of langs de weg blijkt dan ook niet de beste optie. Toch komen we uit op een stuk zand achter een benzinestation. De muggen, extreme nachtwarmte en weer een roedel honden houd ons uit de slaap, wat bezield die beesten om uren tegen een truck aan te blaffen!
Weer zijn de mensen super aardig en is het moeilijk voor te stellen dat word afgeraden door Sudan te reizen, dat hier verkrachting en moord plaatsvindt of dat deze mensen hun hart aan de verkeerde kant hebben zitten.Wat is hier gaande?
Het ideologische noorden, ook wel genoemd. In het noorden leven naast de nubiers ook de arabische sudanezen. Dit zijn sudanezen die voornamelijk uit saoudi arabie komen. In het koloniale tijdperk werden door de britten de belangrijke posities binnen het koloniale bestuur aan hen gegeven. De noord Sudanezen waren dus beter georganiseerd en ook economisch beter ontplooid en konden het in 1956 opnemen tegen de brits egyptische overheersing, de onafhankelijkheid was een feit.De zuidelijk en westelijk levende zwarte afrikanen vormen geen eenheid en worden bestempeld als inferieur.
Dictator Numeiri kwam aan de macht en veranderde in 16 jaar van een communistisch bewind naar de islamitische sharia, dat het zuiden al helemaal geen goed deed. De gedeserteerde majoor Garang bracht eenheid in het zuiden van sudan en richtte de Sudan liberation movement op en streed hiermee tegen milities van de regering. Een aantal jaar geleden is een vredesverdrag met het zuiden getekend. Helaas brak toen brak de oorlog in Darfur uit.
Tot op de dag van vandaag leidt de zwarte afrikaanse bevolking in het zuiden onder de burgeroorlog en lijkt het verdrag weinig verschil te maken. De gewonnen olie uit het zuiden vertrekt naar port Sudan, maar ontwikkelingen ten behoeve van primaire voorzieningen blijven in het zuiden achterwege. Ook in Darfur is de oorlog een gevolg van ongelijkheid.
In Darfur strijden rebellenbewegingen van verschillende stammen tegen arabische milities of regeringstroepen. Mensenrechten worden breed geschonden, meer dan een milioen doden zijn er in Darfur gevallen. De vn veiligheidsraad heeft niet durven ingrijpen: Jan Pronk heeft noodgedwongen een lijst van schande bij zijn aftreden aan de vn veiligheidsraad voorgelegd.
Helaas brengen religieuze, economische en etnische verschillen oorlog in Sudan. Hopelijk kan vrede hier eens heersen en kan dit verdeelde land in reunie leven.
Aan de gewone Sudanese burger is deze verdeeldheid niet te merken. Ze zijn trots op hun land en blij dat we door hun land reizen. Op onze laatste rit richting Kartoem was hospital on wheels uitgeblust. De gekochte flessen water hadden een temperatuur van 40 graden, het zand zat overal en de bijna-af-weg begon irritant te worden. Daar was de eerste vastloper van de trip. Drie sudanezen in een volkswagenbusje zaten vast in het mul zand. Dixie, de benz, heeft even laten zien waar die zijn horsepowers vandaan heeft. Met gemak werd deze eruit getrokken en ik moet zeggen: een compliment heeft die zeker verdiend. Na 7000km nog geen grote reperaties, geen kneuzingen. Hij shaked wel erg in de cabine, maakt ook veel lawaai maar de duitse degelijkheid blijkt! Ook de Mercedes Unimog is ijzersterk, maar deze heeft wat meer pech. Op de laatste rit trilt het voet opstapje eraf en moet er onderweg wat gelast worden. Tot overmaat van ramp vliegt er een steen door de ruit als we het asfalt richting Kartoem hebben bereikt. Dit is een domper gezien dit geen gangbaar toyota vooruit is. Toch weet de plaatselijke carglass van twee ruiten een te maken en zit er geheel onverwacht de volgende dag een nieuwe in!
We hebben de visa nu binnen en vertrekken over twee dagen richting de Ethiopische grens. Sudan word vervolgd dus…
House on Wheels