Reisverslag - 28 februari 2007
28 februari
In alle vroegte op want we nemen het convooi van 7 uur richting Aswan. Voor het station ontmoeten we Hashim, een vriend van Ans en Abdul. Hij begeleidt ons naar het consulaat en stapt er met Niels en Tamara binnen om de procedure van de visumaanvraag af te handelen. De man van de Soedanese ambassade vertelt dat er veel negatieve verhalen over Soedan bekend zijn in de westerse media, wat een vervelend beeld over het land heeft gecreeerd, terwijl het in de praktijk een heel vriendelijk, gastvrij land is.
In een paar uur is het visum geregeld en stapt Hashim voor in de truck om ons op weg te wijzen naar een geschikte plaats om in de 2 trucks te overnachten. We rijden door Aswan, de stad straalt meer rust uit dan het hektische en drukbezochte Luxor. We rijden over de stuwdam van hotel naar hotel om te vragen of we daar in de truck kunnen overnachten. De meeste kampeerplaatsen blijken te zijn gestopt of gesloten en Hashim moet al bijna weer gaan werken in zijn sportschool, dus de tijd begint te dringen....We zetten hem uiteindelijk af en rijden een heuvel op vanwaar je heel Aswan kunt zien in de ondergaande zon. We spreken met Hashim af om elkaar in de ochtend weer te treffen. Bij een hotel vragen Niels en Tamara na of er daar wat plaats is voor 2 trucks, helaas zonder succes. Geen idee waar we vannacht kunnen kamperen...
De lokale jeugd verzamelt zich ondertussen bij ons op de heuveltop, we twijfelen of dit een veilige plek is, we zijn op onze hoede.... Dan verschijnt een jongeman met zijn kleine nichtje van 2 jaar in zijn armen. We raken in gesprek en hij stelt zich voor als Abdou. Hij vraagt naar onze plannen en we vertellen over de campagne om 15 huizen in Kwazulu Natal neer te zetten voor aidsweeskinderen. Geinteresseerd hoort hij het aan. Zelf is hij sociaal werker.. hij kan alleen nog niet aan een baan komen, dat schijnt nogal lastig te zijn in Aswan. Hij heeft al diverse tijdelijke banen gehad, maar niet in zijn vakgebied...
Hij nodigt ons uit om bij zijn vriend Mohammed thuis te komen eten in het Nubische dorp even verderop in het dal. De trucks kunnen er staan als we willen en anders weet hij nog wel een geschikte plaats. Abdou is onze redder in nood, aangezien we al uren aan het zoeken zijn geweest zonder resultaat en het contact voelt goed en betrouwbaar......soms is je intuitie een goede graadmeter voor het maken van een goede beslissing...
Niet te geloven, we hebben het al meer aangegeven in onze verslagen, maar het blijft indrukwekkend hoe we tijdens deze trip bijna overal zo gastvrij en warm worden ontvangen! Nadat we door de hellende steegjes in het dorp van kleine huizen zijn gewandeld bereiken we het huis van de ouders van Mohammed en worden wel heel enthousiast ontvangen! Er wordt thee gezet, de sisha gaat rond en de kleine woonkamer met relaxte banken wordt steeds meer gevuld met nieuwsgierige mensen uit het dorp. De oma van Mohammed leest in het theekopje van Rosa dat ze nog zeker 3 grote reizen gaat maken. Kinderen worden hier enorm betrokken bij het gezelschap en op verzoek van de ouders stellen ze zich aan ons voor, heel voorzichtig, niet gewend aan vreemdelingen, de volwassenen hebben hier weer de grootste lol om! Er wordt ons een faluka-zeiltocht over de Nijl aangeboden en vanavond is er een bruiloftsfeest van een vriend....of we zin hebben om mee te gaan....wat een lieve mensen, om verlegen van te worden!! De maaltijd wordt klaar gezet en iedereen verlaat de woonkamer om ons rustig te laten eten, voelt een beetje ongemakkelijk in andermans huis natuurlijk...mensen die zich zo opofferen voor vreemden...
Na de bijzonder goede maaltijd is de woonkamer al weer gauw gevuld en krijgen we nog een lokale hete drank voorgeschoteld, een soort thee van hibiscus, goed voor de bloedsomloop weet Abdou te vertellen.
Het wordt tijd om terug te gaan naar de truck. De touristenpolitie arriveert even later en vraagt ons daar te vertrekken. Het is ons al vaker opgevallen dat de overheid in Egypte de touristen na de aanslagen van de laatste jaren gescheiden wil houden van de bevolking, terwijl het gros van de mensen zo blij is om vreemden te ontmoeten. Abdou neemt ons mee naar een stuk grond op een heuvel bij een restaurant dat geheel in Nubische stijl is gebouwd en ingericht: The Nubian House. Vanaf hier hebben we een geweldig uitzicht over de Nijl, een prachtplek! We krijgen toestemming om hier te overnachten.
We krijgen allemaal een rondleiding in het Nubische restaurant. De Nubische beschaving is al eeuwenoud en bestrijkt een gebied ten noorden van Aswan tot diep in Soedan. In de geschiedenis is deze bevolkingsgroep al heel lang achtergesteld door de Egyptische machthebbers. Het zijn de Nubiers die gedwongen werden om de beroemde piramides te bouwen. Door de bouw van de stuwdam van Aswan in 1959 zijn er heel veel Nubische mensen gedwongen om te verhuizen naar modernere gebouwen en dreigt hun cultuur een beetje verloren te gaan. Er wordt nogal neergekeken op deze bevolkingsgroep. De manager van het restaurant heeft met de bouw van dit restaurant de intentie gehad om deze cultuur in stand te houden. In de stad is ook een museum waar veel informatie wordt gegeven over deze beschaving.
Met een taxi zijn Michael, Rosa, Mohammed, Abdou en Ed zo in de feestzaal en een dj draait hier vette Arabische muziek. We nemen plaats tussen de vrienden van Mohammed en Abbdou. Om ons heen wordt volop gedanst, gelachen, gezongen. We worden er bij gesleept en voor we het weten staan we hand in hand mee te feesten en worden we voorgesteld aan het bruidspaar om ze te feliciteren.
Na afloop van het feest nemen we plaats op een drijvend terras aan de Nijl, aan de overkant zien we de verlichte statige gebouwen aan de oever, een rondvaartboot gaat voorbij en er dobberen aangemeerde falukka's, terwijl de maan alweer bijna vol is in deze Egyptische nacht. We kletsen wat na met onze gastheren en Mohammed laat de foto's en filmpjes in zijn mobiele telefoon zien.