Reisverslag - 26 en 27 februari 2007
26 februari
Het is verplicht in convooi rijden naar Luxor. Om 09.00 uur in de ochtend schuiven we aan bij touringcars en minibussen, een colonne van zo'n dertig voertuigen. De overheid probeert zo de touristen in Egypte na de aanslagen van de afgelopen jaren veilig op pad te laten gaan. We beginnen onder begeleiding van een politiewagen vooraan, maar al gauw passeert de hele stoet ons, we kunnen nu eenmaal niet sneller dan 80 kilometer per uur en het is vals plat de heuvel op moeilijk om alles bij te houden, ondanks gebarende agenten.
In Kenan is een tussenstop waar we iedereen uiteindelijk weer ontmoeten en even de benen kunnen strekken. Dankzij de routebeschrijving van Floris en Marieke is Rezeiky Camp vlot gevonden. Een camping midden in de stad, met zwembad, internetverbinding en een koelkast vol bier! Floris en Marieke hebben al wat voor ons ingeslagen en lekker koel gehouden in hun koelkast. In de bakkende zon smaakt dit perfect! Hun twee honden Beau en Duko liggen in de schaduw van hun vrolijke truck. Supertof gezelschap voor de komende etappe!
27 februari
Na een wandeling langs de Nijl en door de stad Luxor ontmoeten we Abdul en Ans op het terras van Metropolitan, met uitzicht op de Nijl. Ze zijn erg behulpzaam; hebben een contactadres in Aswan voor ons geregeld, hun vriend Hashim. Ze bellen wat rond voor de benodigde informatie rondom het visum voor Soedan en de boot van Aswan naar Wadi Halfa. Abdul is reisgids en Ans heeft in Nederland al een aantal projecten kunnen neerzetten voor mensen met een verstandelijke handicap. We krijgen een rondleiding op hun terrein in Armant, waar een soortgelijk project al ver in de voorbereidende fase is, ondanks de bureaucratische papierstapel waar ze zich doorheen hebben moeten worstelen, de overheid werkt niet bepaald op alle fronten mee.
Abdul
Het is een mooi plan, een dagcentrum voor 50 kinderen en jongvolwassenen uit de regio, die normaal gezien thuis worden gehouden en via dit project de mogelijkheid krijgen om zich te scholen of een vak te leren. Dit zal hun eigenwaarde en gevoel van trots wel degelijk vergroten, net als iedereen die zich nuttig kan maken door een bijdrage te leveren aan de samenleving. Uiteindelijk zal het een zelfvoorzienend centrum moeten worden, waarbij inkomsten vergaard worden vanuit de verkoop van de keramiekwerkplaats en de boerderij. Abdul en Ans zijn afhankelijk van fondsenwerving en hebben daar redelijk succes mee, er is al heel wat werk door donaties gerealiseerd op hun terrein.
De konijnen en kippen hebben een verblijfplaats, er is al ruimte voor koeien, kamelen en ezels, de basis voor de keramiekwerplaats is gebouwd, een receptie is klaar voor gebruik, het droge land blijkt wel degelijk vruchtbaar, te meten aan de groene stukken en de palmbomen die er groeien en over een tijdje hun vruchten gaan geven, het terrein is mooi omheind. Contacten zijn al gelegd met ouders en hun kinderen. Een aantal basic homes of family homes zou hier goed ingezet kunnen worden, wellicht een nieuwe missie voor Homeplan? Helaas is er kort geleden een aantal schapen gestolen, een tegenvaller...en niet de enige...maar Ans en Abdul geven niet gauw op.. Security is ingezet, wat ons ook een veilig gevoel gaf trouwens.
Het zijn 2 inspirerende mensen die er helemaal voor willen gaan en een goed plan hebben, als je er rond loopt zie je het zo voor je, hier wordt iets goeds neergezet!
Voor wie er meer van wil weten: op 6 maart was op nederland 2 om 22.50 uur een tv-uitzending van het programma aanpakken en wegwezen dat over dit initiatief gaat, dus dan zie je meteen waar we geslapen hebben! Momenteel kun je via www.llink.nl de herhaling van die aflevering nog zien. Kijken dus! Tevens zie je het terrein op het filmpje op onze website.
Ard El Amal
Daycare centre