Reisverslag - 23 februari 2007


23 februari

Om wat geld te besparen besluiten we niet de veel gebruikte bootverbinding tussen Aqaba en Nuweiba, Egypte te nemen, maar over  land door te rijden naar het kleine stuk Israel bij Eilat en zo Egypte te bereiken, een afstand van in totaal zo'n tachtig kilometer door 3 landen. We nemen afscheid van Ibrahim en de Duitse en Zwitserse kampeergasten die we de afgelopen dagen regelmatig spraken.

De Jordaanse douanebeambten willen nog even in onze truck kijken en we zijn er vlot door. De security bij de overgang van Israel loopt op ons af met een machinegeweer. Niels en Michael lopen er voorzichtig heen en worden vriendelijk begroet. Al gauw beseffen we ons dat dit een langdurige procedure gaat worden. De paspoorten worden bekeken, Michael en Rosa worden afzonderlijk meegenomen door een dame van security. Ze wil weten hoe we elkaar hebben leren kennen, wat onze bestemming is en met welk doel we op reis zijn en checkt deze antwoorden afzonderlijk.
De douaneformaliteiten die hierop volgen vragen nogal wat van ons geduld, maar het is vooral grappig om te zien hoe de beambten aan de grens zelf verstrikt raken in hun eigen bureaucratie en de gemoederen lopen hierbij nogal hoog op onderling,  men gaat bijna met elkaar op de vuist! Tegenover ons blijft men vriendelijk en als Niels de vrouw die de brommerverzekering behandelt probeert gerust te stellen in haar stress na een computercrash met de opmerking “Just have a coffee..” verzucht ze: “I could use a joint of you right now...”

De grensovergang bij Egypte is wel een hoogtepunt van alle overgangen tot nu toe te noemen, of dieptepunt, net hoe je het bekijkt...in ieder geval een nieuw record qua wachttijd en formaliteiten. We worden hartelijk verwelkomd en jawel, voor de eerste keer het verzoek om de truck volledig uit te pakken! Binnen no time is de stoep op een oppervlak van 18 vierkante meter bezaaid met Dixie's inhoud...we staan er zelf van te kijken hoeveel er uit blijft komen. Evenals het douanepersoneel trouwens, dat alles door de scanner wil voeren en er steeds opgejaagder van wordt....voor ons de truc om er vooral de humor van in te blijven zien en niet te veel mee te gaan in hun gejaag.... Hun zoektocht is vooral gericht op wapens, drugs en pornomateriaal... laten we dat nou net thuis hebben gelaten! Bovenop de stapel bagage pronkt het door Niels meegesmokkelde portret van Beatrix, die ook door de scanner zal moeten....maar ze blijft er koninklijk bij lachen.

Tijdens het in en uitpakken  stoot Dennis met een kussen van de achterbank nog op het hoofd van een beambte. Affijn, zo lang je er de humor van in kunt blijven zien kun je je uren vermaken aan een grensovergang...dit loopt uiteindelijk wel de spuigaten uit als er ook nog een langdurige procedure omtrent Egyptische nummerplaten, brommerinvoer en 4x4-belasting volgt na de grote inspectie, dit vraagt veel energie en onderhandelingstactieken van Niels en Michael.....

Zo is de hele dag gevuld met douaneformaliteiten, maar zijn we uiteindelijk wel goedkoper uit dan wanneer we de boot hadden genomen, omdat er nog een dure bootverbinding tussen Egypte en Soedan aan komt kunnen we dit goed gebruiken, al ons spaargeld zit immers in deze reis...

Rond een uur of elf kunnen we Egypte binnenrijden...In het donker naderen we een dubieus checkpoint en later denken nog even met een achtervolger te maken te hebben...verbeelding of niet, het is geen pretritje meer.
Vermoeid van een dag grensperikkelen arriveren we tachtig kilometer van Aqaba  rond middernacht bij een truckstop in het verlaten spookstadje Al Naqb. Iedereen valt in de truck snel in een diepe slaap...

24 en 25 februari >>