Reisverslag - 20 mei 2007


20 mei 2007

House On Wheels bereikt het project!!
Op 20 juni leggen we onze laatste kilometers af richting het project van Zuster Priscilla in Gingindlovu. Na 16.800 km, een kapotte achterbank, veel gehobbel en gebobbel en 106 dagen rijden door 19 landen zijn we er klaar voor! De afrit nadert en voor het eerst kunnen we 'we zijn er bijna' ook echt zingen! De vlaggen hangen aan het imperial en wapperen in de wind als we Zuster Priscilla op de afslag ontmoeten met een hand vol balonnen. Het is vreemd om iemand waar we zoveel over hebben gepraat nu in het echt te ontmoeten en we volgen haar naar het project. Op een afgelegen heuvel ligt het klooster waar wij zullen verblijven. Voor ons een grote luxe: we krijgen allemaal een eigen kamer met een bed en we kunnen gebruik maken van de keuken en de woonkamer. Zuster Priscilla geeft ons wat tijd om onze kamers in te richten wat heel raar voelt na zo'n lange tijd op een kleine oppervlakte uit je tas te hebben geleefd, nu hebben we een kast om onze spullen in op te bergen. Als we buiten komen staat er een braai (afrikaans voor BBQ) op ons te wachten en we maken er een gezellige eerste avond van!

De volgende ochtend blijkt al gauw wat de omvang is van het project. Alles ziet er geweldig uit en Zr Priscilla leidt ons rond op het terrein. Er is een Hospice waar ernstig zieken worden opgevangen, een kapel, een creche voor kinderen van 2 t/m 6 jaar met speelplaats, opslagruimtes voor hulpgoederen, garages, HIV/ AIDS voorlichtingsruimtes, keukens en handwerk ateliers. We hadden niet verwacht dat het project zo omvangrijk zou zijn en na vele vragen te hebben gesteld wordt ons pas echt duidelijk wat deze vrouw in haar eentje heeft weten te bereiken. We worden er stil van en hebben wat tijd nodig om alle indrukken te verwerken.

Zuster Priscilla is hier in 1999 begonnen en heeft een cyclus doorbroken waarin velen hier vastzaten. Ze vertelt ons dat toen ze hier begon veel 'gezinnen' in de omgeving bestonden uit kinderen tot 18 jaar. In de omgeving zijn er 706 gezinnen met een kind aan het hoofd, 1771 wezen en 1016 die wees zullen worden. De meeste wezen zijn ook besmet met HIV. De ouderen worden vaak verzorgd door de allerjongsten uit het gezin. Dit betekent dat deze kinderen ze moeten voeden, verschonen en controleren of ze nog leven. Als ze niet meer ademen moeten ze de buren waarschuwen. De wat oudere kinderen moeten op de jongere kinderen passen en voor inkomsten zorgen of op het land werken. Deze vicieuze cirkel is doorbroken doordat Zuster Priscilla de ernstig zieken is gaan opnemen in haar hospice, voor de allerjongsten een creche heeft gebouwd en voor vervoer heeft gezorgd en de oudere kinderen konden hierdoor naar basisscholen in de omgeving gaan. Haar belangrijkste invulling is dat ze kinderen van alle leeftijden weer de kans geeft om weer kind te zijn en dat de kinderen 3 keer per dag een voedzame maaltijd krijgen. Ook zorgt ze voor counseling, therapie en rollenspel voor tieners uit de omgeving. Zuster Priscilla heeft geen geld om medicatie te verschaffen, maar richt zich vooral op de acute en praktische problemen.

Maandagochtend wordt er sinds kort muziektherapie gegeven in de creche, omdat veel kinderen getraumatiseerd zijn en hier mochten we bij zijn. Een spektakel om 125 kinderen van 2 jaar tot en met 6 jaar te zien dansen, swingen en zingen. Superfanatiek allemaal! Het gek om je te realiseren dat hoe goed deze kinderen er ook uitzien, de meest HIV hebben overgekregen door geboorte en de levensverwachting van de meeste kinderen niet hoger zal zijn dan tussen de 6 en 12 jaar. Eigenlijk kunnen wij ons niet voorstellen wat de realiteit is voor deze kinderen. Wat hebben zij geleerd over het leven in hun korte periode dat ze op aarde zijn? Waarschijnlijk heel andere dingen dan wij.

Zuster Priscilla is begonnen met het uitbreiden van dit project door haar kennis en ervaring te kopieren op kleine terreintjes in haar steeds verder uitgebreide werkveld (100 km2). Op deze satelites wordt nu volgens dezelfde formule gewerkt en worden er creches en voorlichtingscentra gebouwd. Ook worden de wezen die daar komen gevoed en krijgen de kinderen de mogelijkheid om naar scholen te gaan in de omgeving. Zr Priscilla werkt samen met een aantal Caregivers die de problemen binnen communities signaleren en bespreken met Zr Priscilla, dan wordt er gekeken naar de behoeftes en kunnen er kinderen worden aangemeld voor de creche, scholing, voeding of een huis van Stichting Homeplan. De communities bestaan uit enorme stukken grond die worden verdeeld door de lokale chiefs die aan het hoofd staan van een communitie. Zuster Priscilla heeft met iedere chief goed contact en krijgt nu centraal gelegen stukken grond toegewezen waar zij haar projecten kan uitzetten.

Als we de volgende dag door de prachtig groene heuvels rijden van Kwazulu Natal met verbluffende uitzichten wijst ze ons de plekken aan waar er reeds Homeplan huisjes zijn gebouwd. Ook wijst ze diverse krotten aan waar iedereen inmiddels is gestorven aan Aids, in de meeste huisjes die we zien leven gemiddeld zo'n 12 kinderen. Het contrast in Zuid Afrika is groot: waar we afgelopen week nog de neon verlichting van de grote steden achter ons lieten en waar het grote geld aanwezig lijkt te zijn, heerst hier armoede. Op een van de satelites krijgen wij de mogelijkheid om iets op te zetten. Er is een vrouw aanwezig die daar iedere dag is en 25 wezen opvangt na schooltijd om ze eten te geven. Er is alleen nog een gebrek aan na- schoolse opvang. Wij besluiten dat als hoofddoel te pakken en  maken eenmaal weer terug bij de hospice een plan van allerlei dingen die we kunnen gaan doen. Al gauw onstaat het idee om van dixie (het huisje achterop de truck) een groot klimtoestel te maken en schommels en speelrekken neer te zetten. Ook zullen we een huis gaan bouwen waar muziekgroepen kunnen spelen en zingen en waar de jongeren uit de omgeving na school kunnen verblijven. De spullen die we hebben meegekregen vanuit Nederland zullen hun plekje gaan vinden op deze satelite. De schoolspullen gaan naar de creche en het speelgoed wordt gebruikt in de na- schoolse opvang. De kleding wordt op aanvraag verdeeld en de handnaaimachines worden gebruikt in het atelier.

De volgende paar dagen gaan we snel van start omdat Dennis op 29 mei zal terug vliegen. Er wordt van bouwmarkt naar bouwmarkt gegaan om de benodigdheden bij elkaar te zoeken wat niet van een leien dakje gaat. Waar je in Nederland alles in schappen kan vinden blijkt het hier heel lastig te zijn om even iets in elkaar te zetten, omdat ze de helft van de onderdelen die voor ons zo gangbaar zijn niet hebben. Creatief worden we dus zeker en plannen veranderen noodgedwongen ieder half uur totdat we een constructie hebben bedacht die werkt. We zagen gaten uit het huisje en bepalen waar de glijbaan, het klimrek en de touwladder gaan komen. Ook komt er een brandweerpaal in en een keukentje. Alle onderdelen en huisraad die we de afgelopen maanden in verschillende landen hebben vergaard komen terug in ons bouwwerk! Omdat we alles zelf maken wordt er wat afgezaagd en geschilderd! Dennis en Ed restaureren een klimrek van de creche en bereiden de schommels voor. Mike doet klusjes rondom het huis en maakt de auto van Zuster Priscilla en voegt zich dan bij Rosa, Tamara en Niels die bezig zijn met het huisje. De dag voor het vertrek van Dennis besluiten we de schommel op te gaan bouwen op de satelite en geven we een BBQ. Als wij om 15:00 aankomen op de satelite staan er 200 kinderen en volwassenen op ons te wachten....OEPS! Het woord verspreidt zich blijkbaar snel en na het verdelen van alle knakworstjes (in drieen!), salade, broodjes en koekjes en vlees van de BBQ bij zonsondergang verlaten we de satelite voldaan.
De volgende dag is het tijd om de eerste HOW'er naar het vliegveld te escorteren. Een raar moment om na zo'n lange tijd alles samen te hebben gedaan nu afscheid te moeten nemen. Door vertraging van de huisjes die ingescheept worden heeft iedereen de reis verlengt tot waar mogelijk. We hebben nog een gezellige avond samen in Durban en de volgende ochtend zwaaien we Dennis uit.

Eenmaal terug in de Hospice blijkt pas hoe ingebakken alles is als we voor 6 personen blijven dekken, we in de truck zitten te wachten op de laatste die niet komt en iedereen die vraagt met hoeveel personen we hier zijn volmondig steeds 6 blijft horen. De reis is zeer voorspoedig verlopen, de truck heeft vrijwel geen problemen gegeven en heeft zich keer op keer bewezen, de mensen die we onderweg tegen kwamen waren altijd gastvrij en verwonderd en als groep hebben we elkaars kwaliteiten kunnen benutten en ontzettend veel leuke momenten beleefd. We realiseren ons goed hoe bijzonder het is dat we dit in zo'n korte tijd voor elkaar hebben gekregen en zijn trots op het feit dat er veel geld is ingezameld om de 15 huizen te kunnen vergoeden voor Zuster Priscilla.

Helaas werd de aankomst van de huizen op het project een aantal keer uitgesteld door Stichting Homeplan door diverse redenen. De dag dat de huizen zouden arriveren was gesteld op 9 juni en hier had iedereen voor zover mogelijk zijn/ haar reis op uitgesteld. Na  anderhalve week op het project werd duidelijk dat de huizen die wij hier zouden gaan bouwen niet meer op tijd arriveren en daarmee kwam ook de teleurstelling over het feit dat wij het doel van deze reis niet kunnen behalen: het bouwen van 15 huizen voor de Aids wezen. Wij hebben daarop besloten de samenwerking met Stichting Homeplan niet langer voort te zetten. We zijn ontzettend blij dat we deze reis hebben kunnen maken voor Zuster Priscilla en dat we hier veel geld mee hebben opgehaald voor 15 huizen die hier zullen worden gebouwd!

Onze teleurstelling is groot... maar ons enthousiasme is groter!!

Dus wij gaan keihard door met het werken aan ons project op de satelite en zijn in kaart aan het brengen wat er op dit moment nog nodig is voor Zuster Priscilla om de Aids wezen optimaal te kunnen helpen.