Reisverslag - 20 april t/m 2 mei 2007


20 april t/m 2 mei
TANZANIA

20 april grensovergang Kenya-Tanzania

Gisteravond hebben we nog lang herinneringen op zitten halen met Marieke en Floris over de tijd die we samen op pad zijn en eigenlijk willen we liever niet weg uit Nairobi. Er is nog zoveel te ontdekken, afscheid is moeilijk, er staan wat leuke concerten geprogrammeerd dit weekend en gisteren kreeg Niels zelfs het aanbod om op een festival te komen drummen a.s. zondag! (Zijn droom over het vinden van een drumstel ergens in een muziekschool is eindelijk uitgekomen en hij is in het bijzijn van veel bewonderaars helemaal los gegaan...het hele winkelcentrum kon er van meegenieten en de verbinding in het internetcafe viel er spontaan van uit...)
 
Floris en Marieke staan de komende weken nog op Jungle Junction voor de reparatie van de Unimog en hebben zich voorgenomen om  de truck af en toe een schouderklop en een stimulerende peptalk te geven...moet helemaal goedkomen dus....
We rekken het vertrek nog een beetje, maar er wacht een project op ons in Zuid Afrika, dus we moeten echt verder....Floris en Marieke geven nog een doos mee die we onderweg pas open mogen maken...geheimzinnig!! Beau en Duko krijgen nog een aai en aan de poort zwaaien Floris en Marieke ons uit. Dankjewel voor de mooie tijd!!

Natuurlijk is onze nieuwsgierigheid naar het pakketje enorm, dus zodra we Nairobi uit zijn wordt Dixie geparkeerd. Wat zouden ze voor verrassing in petto hebben? Jawel hoor, eindelijk zien we weer eens een zak drop!! De grote voorraad waarmee we vertrokken is ergens in Soedan opgegaan, dus hier weten we wel raad mee! Voor iedereen zit er een kado in de doos: voor Mike, die altijd met touwtjes op zak loopt hebben ze er een bundel met ty-wraps ingestopt, voor Dennis een aansteker met een naakte vrouw er op (?) en een heel “gezellig” (ahum) electronisch melodietje erin, voor Tamara, de meesterkokkin, een houten afrikaanse kooklepel, voor Rosa een spiegeltje zodat ze kan zien waar ze haar lijntjes trekt, voor Niels een pak “echte mannen-thee” en voor Ed een onderwatercamera. (in de hoop dat ie de komende kilometers nog een herkansing krijgt om zonder ademnood tussen de stekelige leeuwvissen te kunnen snorkelen.) Verder nog een heel tof kaartje.
Superbedankt, goed  gevonden Floris en Marieke!!!

Voor we het in de gaten hebben zijn we de grens met Tanzania over en zien we Mount Meru voor ons liggen. Ale heeft ons in Nairobi het telefoonnummer meegegeven van Sareyo, een goede vriend van haar, die in een dorpje vlak voor de stad Arusha woont. We stoppen bij een winkeltje in Mayelo en bellen Sareyo op. Na een paar pogingen en wat verwarring krijgen we hem aan de telefoon en spreken we af dat hij op ons wacht langs de weg. We zijn welkom om te komen overnachten!
 
We betalen de winkelier voor het telefoontje en inmiddels zijn er veel schoolkinderen om een lift komen vragen, ons dakterras is goed gevuld en in de cabine zitten ook nog 2 meisjes die hun klasgenoten langs de weg zien lopen en daar grote lol om hebben samen!

Na een kwartier zien we Sareyo en zijn neef Mohammed zwaaiend langs de weg staan en rijden we samen door naar de boerderij van zijn vader, die ons verwelkomt. Hij adviseert ons morgen naar de Massai-markt in Mayelo te gaan en stelt voor daar deze nacht te slapen op zijn andere boerderij. Na een kleine rondleiding  neemt Sareyo ons mee en halen we zijn vriend Reuben op, een leraar op de primary school naast de boerderij. In Mayelo laat Sareyo de koeien zien die net gemolken worden en de kalveren die er naast staan. Het is voor de Massai een symbool van welvaart om een zo groot mogelijke veestapel te hebben. We zien hier zo'n 25 koeien en ook nog wat varkens. De  boerderijhond heet Simba.
 
Sareyo vertelt na het eten dat hij tot kort geleden nog werkte als reisleider en zo Ale heeft leren kennen. Tegenwoordig gaat de gezondheid van zijn vader achteruit en is hij als enige zoon hard nodig om op de boerderijen mee te werken. Vroeg in de ochtend zal hij naar Arusha vertrekken met bussen verse melk in de auto. Reuben zal met ons meegaan naar de Massaimarkt. We kijken onder het genot van een “Konyaki” nog een stuk van de documentaire die Ale over de Massai heeft gemaakt, maar alle ogen vallen al behoorlijk dicht....

21 april Massaimarkt Mayelo

We staan op ons gemak op vandaag en Reuben regelt voor ons een emmer melk, vers van de koe! Bij de waterput naast de boerderij zien we Massai naar de markt lopen met koopwaar en lege boodschappenmanden, klaar om gevuld te worden.. We maken met Reuben de  wandeling naar de markt door de heuvels. Indrukwekkend om daar zoveel mensen bij elkaar te zien...iedereen heeft spullen uitgestald of loopt langs de koopwaar; mais, cocosnoten, specerijen, tomaten, bakbananen, zoete aardappel, kalebassen, ruwe tabak, rijen sandalen van autobanden, geiten, brood, kippen.....er tussendoor lopen wat jongens van zeven plastic tasjes te verkopen, af en toe worden we vriendelijk begroet door de marktkooplui. Zowel voor de massai als voor ons is het een aparte ervaring om oog in oog te staan met een vreemde cultuur met een heel ander uiterlijk, beseffen we ons...
Dan betrekt de lucht ineens en de eerste druppels komen naar beneden vallen. Zeilen worden over de koopwaar getrokken en een flinke stortbui barst los. We schuilen in een winkeltje van Peter, die reggaemuziek op zijn transistorradio heeft staan en zien van hier uit hoe snel het  weer ineens kan omslaan en mensen ergens een plek zoeken om te schuilen. Net zo snel klaart het op zodra de grote regenwolk is overgewaaid  en doen we nog boodschappen voor het avondeten; het belooft een exotische curry a la Dennis te worden. Sareyo is inmiddels ook terug in Mayelo en we maken plannen om de volgende dag met de landrover van Sareyo's vader een gamedrive te gaan maken.

 
22 april Lake Manyara National Park

We staan vroeg op om de truck te parkeren op het terrein van Sareyo's vader. Het hoognodige wordt ingepakt voor een kampeerovernachting op de boerderij in Olkokola Lemanyata. In Arusha doen we boodschappen voor de komende 2 dagen. De landrover heeft een open bak, waar een bank in geplaatst wordt. Een uur later kijken we uit over Lake Manyara, een enorm meer met zout water. Beneden ons zien we flinke olifanten lopen en roofvogels cirkelen over ons heen. Het park gaan we niet in, maar buiten het park valt ook al het een en ander te spotten. Tamara's scherpe ogen ontdekken vanuit de landrover een groep olifanten tussen de bomen en we blijven hier even staan om ze te kunnen observeren. Af en toe wordt een boom omver geduwd door een grote olifant, zodat haar kinderen er makkelijker bij kunnen om te eten van de bladeren.

Even later doen we nog een Massai-markt aan en na het spotten van giraffen en een struisvogel zien we de lucht boven ons betrekken en barst er weer een flinke bui los. We spannen een zeil boven de achterbak, die ons zo goed als het gaat droog houdt, al sijpelt en waait er behoorlijk wat binnen. We stoppen even om een schep te lenen en horen Sareyo zeggen: “Let's fight with some mud!” De weg wordt inderdaad erg blubberig en als een ervaren rally-rijder trekt Sareyo de landrover door de blubber, diep wegzakkend en flinke sporen achterlatend, de modder vliegt soms over de cabine  door het dekzeil in de bak. Even verder, het is inmiddels iets droger, zien we een dubbele regenboog over de bush. Het wordt langzaam donker en we zien helemaal niets buiten de stukjes modderpad die door de koplampen worden beschenen. In volle vaart rijdt Sareyo richting boerderij en raakt tijdens een glibberbocht nog een boom, waardoor de linkerkoplamp sneuvelt.

Met doorweekte bemoddeerde broeken komen we aan op de boerderij van Sareyo's vader en worden verwelkomd door zijn personeel. De tenten worden opgezet en we schuiven aan in de schuur van klei, hout en stro, waar we onze maaltijd met iedereen delen. Er staat ook nog dikke maispap, waar we van mogen eten. De bakken met sausjes die er naast staan smaken prima in combinatie met deze maispap, todat Ed er achter komt dat  een van deze bakken toch echt bedoeld is om je handen in te wassen...oeps! 
           

23 april Tarangire National Park.

De haan heeft ons zojuist wakker gekraaid aan de ingang van de tenten, terwijl Niels 2 keer moeizaam de tentrits open kon krijgen om over zijn nek te gaan. We zien de bonenplantage naast de boerderij in de opkomende zon. Afgelopen nacht zijn er een paar olifanten door de plantage gewandeld, te zien aan de verse grote afdrukken van olifantenpoten. Een aantal planten is onherstelbaar beschadigd. Na een snel ontbijt klimmen we weer in de landrover en rijden  over het modderpad langs flinke baobabs.We proberen de olifantensporen te volgen, zien soms wat verse poep liggen en weten dat ze niet ver weg kunnen zijn. Voor zulke enorme dieren weten ze zich goed verstopt te houden.....we kunnen ze niet vinden vanochtend... Later begeven we ons richting Tarangire National Park en rijden hier wat om het park heen. Later spotten we wel degelijk een olifant en onze Arie Safari ontdekt een groep giraffen met zijn verrekijker.

Aan het eind van de middag brengen we een bezoek aan de school waar we 3 kleine neefjes van Sareyo ontmoeten en door zo'n 900 kinderen worden toegezongen met het Tanzaniaanse volkslied, indrukwekkend! De kids vinden het prachtig om te poseren voor de camera, te zien aan hun lachende gezichten. Na het afscheid werpen we nog een laatste blik op de giraffen en pakken de snelweg richting Arusha. Terug bij de boerderij zien we Reuben weer, die vandaag les heeft gegeven en Sareyo's familie..Dennis en Ed worden door Sareyo nog voorgesteld aan zijn 105 jaar oude oma, die naast de familie woont en erg ziek is. Het zou volgens sommige familieleden best kunnen dat ze nog wat ouder is, aangezien er in de tijd van haar geboorte nog helemaal geen geboortedata werden vastgelegd. Oma eet nog heel graag toffees volgens Sareyo, ook al heeft ze nog maar een tand over in haar mond...

Met Mohamed, Sareyo's oom, hebben we het over de hechte familiestructuren in de Massaitraditie, als we zoveel familie om oma heen zien zitten. Drie tantes, ook aardig op leeftijd,    zitten ook in de woonkamer.Ze heeft een moeilijke avond en veel last van haar maag, kermt af en toe van de pijn en Sareyo houdt haar stevig vast., haar af en toe toesprekend. We maken het bezoek niet te lang en geven haar nog mee dat we het een grote eer vinden om haar te mogen ontmoeten. 

24 april Arusha- Mombo

We nemen Sareyo's neef Japhary mee richting Dar Es Salam vandaag. Tot aan Chalinze kan hij mee rijden, daarna gaan we zelf richting het zuiden en neemt hij de bus voor de laatste 100 kilometer. Hij heeft een bedrijf in tanzaniaanse traditionele handwerkproducten, “Ngumu Kumesa”, en heeft  in de hoofdstad een ontmoeting met internationale afnemers. Eerst wordt de landrover stevig onder handen genomen in de carwash en dan is het tijd voor afscheid van Sareyo met kadootjes. Wederom een sterk staaltje van afrikaanse gastvrijheid, waar we hem erg dankbaar voor zijn! 

Onderweg naar Mombo  zien we nog de besneeuwde top van de Kilamanjaro boven de wolken uit steken. Rechts van ons zien we de Sambara bergketen en een paar kilometer daarachter de toppen van het Gurugurugebergte. Tijdens het regenseizoen door Afrika rijden heeft zijn voordelen, want het is mooi groen overal. Japhary helpt ons bij het vinden van een guesthouse wanneer we in de avond Mombo bereiken. Hier kunnen we Dixie in de achtertuin parkeren.

In de avond, vlak voor hij in slaap valt, vertelt Japhary nog over een mooie traditie die de Massai van hun vaders overgedragen krijgen. Wanneer je iemand helpt, is het goed om er niets voor terug te vragen. Respect, behulpzaamheid en dankbaarheid staan hoog in het vaandel van de Massai. Je helpt iemand en wanneer je die persoon een paar jaar later tegenkomt, zal hij zich nog heel goed herinneren dat je hem ooit geholpen hebt.

25 april Mombo- Mikumi National Park

We nemen een douche om wakker te worden, drinken een kop koffie en zijn weer onderweg. Klimmen en dalen naar Chalinze, waar we afscheid nemen van Japhary. Van hieruit rijden we door richting Morogoro, waar we aan het eind van de middag de dieseltank volgooien en geld opnemen in de bank.

De A7 leidt ons dwars door Mikumi Natiponal Park, waar verkeersborden ons waarschuwen voor olifanten en andere dieren, waarmee je op deze weg zomaar oog in oog kunt staan. We hopen heel erg op een ontmoeting met een dier en zetten zefs even Dixie's spotlamp aan vanaf het dak, denken nog iets te zien bewegen even verderop in het gras, maar dan komt een ranger ons vertellen dat het echt verboden is om op dit stuk van de weg stil te staan en onze schijnwerper uit moeten laten... Het is inmiddels donker en onze magen beginnen om eten te vragen.

Op de campsite van het park overnachten is hier geen optie, dat past niet binnen ons budget. Gelukkig  vinden we een betaalbare plaats een aantal kilometer verderop; Swiss Tan Guesthouse and Restaurant. Hier wordt een lekkere maaltijd voor onze neus gezet. We maken plannen voor de volgende dag...

26 april

Nog vol van de enorme borden met pasta van de vorige dag staan we op en is het tijd voor een lekkere douche. De hele dag wordt gespendeerd aan het doen van de was, groenten halen en het maken van filmpjes voor de site. We zitten naast Mikumi National Park en besluiten toch deze keer wel een park in te gaan. Een aantal keer eerder zijn we na lang twijfelen voor de slagboom toch weer omgedraaid aangezien de prijzen er niet om liegen. Mikumi Park heeft een grote verscheidenheid aan dieren en een hoge concentratie dieren en voor ons gevoel was dit de juiste plek om ze dan te gaan spotten: het wildlife van Afrika!

Arie Safari alias Niels helemaal blij met dit besluit zou nog wel even het bush pad gaan lopen achter de camping tijdens schemering met Tamara Sahara. Al zijn lievelings equipment op zak: zijn hoed, safari schoenen aan, vele amuletten om zijn hals, zijn verrekijker en camera, klaar om te gaan. Alleen is het toch wel spannend om samen door het hoge riet en gras te lopen wanneer de zon steeds verder onder gaat en je net te horen hebt gekregen dat er in de afgelopen 2 maanden nog drie mensen zijn gedood door olifanten. En als je het dan eenmaal gaat hebben over het feit dat je net langs Mikumi Park loopt maar er daar helemaal geen hekken staan, is de weg terug ineens een stuk sneller dan heen. Maar goed als voorbereiding wel handig want je realiseert je wel even dat je echt niet in de Beekse Bergen bent.'s Avonds wordt er een heerlijke maaltijdsoep gemaakt en eten we bietjes die we nog hebben van de grens met Kenia. Toch wel gek om bietjes te eten midden in Afrika, maar het voelt wel vertrouwd!

27 april

Om 6:00 staat iedereen op omdat de grote dag is aangebroken! Over de A7 rijden we naar de ingang van het park en spotten hier al wat dieren... het blijkt een inkomertje te zijn want zodra we de poorten door rijden met onze lieftallige gids die minder van dieren blijkt te weten dan ons, staat daar al een kudde impala's op ons te wachten. Even verderop hebben we onze eerste ontmoeting met twee buffels, ze zijn duidelijk niet op ons gesteld en komen geirriteerd over terwijl een aantal vogeltjes hun ogen en oren schoonmaakt, zien wij twee wandelende spierbundels die we maar liever niet provoceren. In een dierenboek wat we hebben gekocht in Nairobi kunnen we alle dieren terugvinden en er wordt dan ook gretig gebruik van gemaakt. Na een paar uur rondrijden hebben we ook zebra's, gnoes, giraffen, nog veel meer impala's, marabu vogels, roofvogels en gieren gezien en gaan we picknicken bij de Hippo pool. Gek genoeg mogen we hier wel uit de truck! In de vijver zitten vele nijlpaarden die steeds met wapperende oortje en luid gesnuif naar boven komen om te ademen, ook zwemmen er hier en daar wat krokodillen tussendoor! We hebben onze lesssen goed geleerd: ga nooit tussen een nijlpaard en het water in staan, want nijlpaarden zijn 1 van de meest gevaarlijke dieren in Afrika, alhoewel je dit absoluut niet zou denken als de logge spekmassa naar boven drijft: zijn ze zowel te land als te water sneller dan ons en kunnen ze met hun mond makkelijk dieren verscheuren, al niet te praten wat er gebeurt al ze hun lichaam in de strijd gooien! Maar wij spreiden natuurlijk ons kleedje en bakken rustig wat eitjes met dit uitzicht...

Na weer een tijdje rijden komen we op een grote open vlakte. Omdat we net na het regenseizoen zitten zijn alle grassen en riet zo hoog dat veel dieren zich daar in verschuilen, maar op de open vlakte staan legio's met dieren! We zien bavianen, jakhalzen, gnoes, olifanten, elanden en kuddes met impala's die samen met zebra's een goed team vormen: de zebras zijn groter en kunnen alles beter zien, terwijl de impala's uitstekend horen.Alle zebra's hebben hun unieke strepen net als wij vingerafdrukken hebben en er bestaan verschillende theorien over die strepen: ze zouden zichzelf goed kunnen aanpassen aan temperaturen en de zon omdat het zwart warmte aantrekt en het wit het afstoot, zijn ze goed in balans, maar ook gebruiken ze hun strepen om aanvallers in de war te brengen, ze gaan met zijn allen op een kluitje staan en dan kunnen de leeuwen de zebra's niet meer van elkaar onderscheiden. Als we rond 16:00 het park uitrijden en onze gids afzetten staat er plotseling een kudde olifanten voor onze truck! Het is prachtig om te zien hoe de jonge dieren elkaar lopen uit te dagen met hun slurven en de kleintjes dicht bij hun moeder blijven, maar vanachter haar poten steeds nieuwsgierig onze kant opkijken. Olifanten kunnen wel 60 jaar oud worden en lopen zo'n 16 uur per dag, routes langs belangrijke plaatsen waar ze kunnen drinken of eten maar ook waar ze andere olifanten hebben begraven, al deze plaatsen worden doorgegeven van ouders op kind. De kudde bestaat vaak uit een matriarch, een vrouwtjes olifant met een zus en hun kinderen en daar weer de kinderen van. De mannetjes zoeken de vrouwtjes op wanner ze in must (paartijd) zijn en sluiten zich dan soms gedurende bepaalde tijd bij ze aan om een geschikt vrouwtje te bevruchten.

Later op de dag ontmoeten we nog een mannetje in must die agressief is en tussen de oren en ogen vocht strepen heeft lopen. Hij stelt zich zeer provocerend op tegen onze truck met oorgeflapper, onrustig heen-en weer geloop en poot gestamp en wij nemen dit maar al te graag serieus! Als we het park uit zijn hebben we alleen nog geen leeuwen gespot, maar dit schijnt rond deze tijd ook uniek te zijn, ze luieren en slapen 22 uur per dag en jagen alleen in de avond, daarbij staat het gras ook veel te hoog... helaas denken we als er een parkwachter zegt dat we misschien nog even aan de andere kant van het park moeten gaan checken. We hebben nog een  uur dus gaan snel de A7 over richting de andere ingang. Nog geen 100 meter van de poort af liggen een mannetje en een vrouwtje samen te doezelen onder een boom op nog geen 10 meter van onze wagen!! Het is heel irreeel om zo dichtbij te zijn en iedereen is er stil van. Verder op staat er nog een grote kudde giraffes op de weg die zo voor de wagen uitsprinten. En een Giraffe in galop blijft een ludiek gezicht, ookal kunnen ze hard lopen!

Tijdens de dag hebben er een aantal op het dak gezeten en vooral Rosa heeft zich verdiept in het leven van de zebra en komt naar beneden met een verbrande rug waarbij haar topje allerlei strepen heeft achtergelaten. Na een biertje op het terras van de ingang zien we de zon onder gaan en gaan we terug naar ons kamp.

28 april

De volgende dag is weer een rijdag en omdat we hebben besloten om eerder aan te komen op het project moeten we de komende maand 16 dagen minimaal 300 km rijden willen we er 16 kunnen stoppen. 300 km betekent wel volle dagen rijden: 7:00 op en 8:00 weg en eigenlijk wordt er onderweg alleen gestopt om te plassen of even te roken. Meestal komen we tijdens schemering aan op ons volgende adres en eten we rond 21:30 onze avondmaaltijd.

Met prachtige uitzichten rijden we de hele dag door het groen en stoppen 's middags om wat brood te kopen. Meteen worden we door een vriendelijke Masai aangesproken die ons graag wil helpen. Aangezien er nergens brood is gaan we weer voor verse chapata, soort pannenkoekjes die op de kolen worden gebakken en die wij eten met banaan, door gebrek aan ander beleg. Ze smaken daarentegen heerlijk en zijn goedkoop dus voor nog geen 1,5 euro hebben we weer twee trossen bananen en chapata voor de rest van de dag. Van de Masai krijgen we een naam van een andere Masai die mooie sieraden verkoopt en een paar dorpen verder bezoeken we de Masai markt waar deze Masai zijn kraam heeft. We kopen wat leuke sieraden en vervolgen dan onze tocht naar Makambako waar we een hotel vinden om te overnachten. De truck wordt binnen de nieuwe hekken gereden en bijna wordt de eerste pilaar daarbij omgereden, maar het mag de pret niet drukken. Daarna gaan we het dorp in om te eten en worden we door een paar flinke big mama's naar hun eettentje gehaald om daar kip met friet te eten die veel lekkerder smaakt dan dezelfde kip met friet bij haar buurvrouw!

We besluiten op te splitsen en eten bij allebei. De vis en kip en ei met friet smaakt heerlijk en de sfeer is relaxed. Sowieso heerst er in Tanzania een fijne sfeer waarbij mensen oprecht willen helpen en zeer geinteresseerd zijn in wat we doen. Wij nemen een goedkope kamer in het hotelletje naast het nieuwe hotel, omdat we de tent nergens kwijt kunnen in de betonnen bak daar en kijken een film die we hebben overgezet van de laptop van Floris en Marieke. Knus en gezellig zo onder een klamboe en weer eens wat anders dan onze kleine tent die inmiddels geen ritsen meer heeft en lichtelijk uit elkaar valt.

 

MALAWI

29 april

The next day door naar Livingstonia, wat een lange dag rijden blijkt te worden. We naderen de grens van Malawi en gaan nog even onze laatste shillingen opmaken aan groente en fruit. Het is weer een spektakel waarbij we tussen de krappe standjes proberen bij iedereen iets te kopen en het afdingen een groot spel is wat niet iedereen kan spelen. Gelukkig komen we ook deze keer weer van de markt af met een goede vangst: een kool, uien, wortels, paprika, tomaat, bananen, kokosnoot, aardappels en gedroogde erwten. En ookal zijn dit de groenten die we al weken kopen, er wordt iedere keer weer iets creatiefs mee gemaakt. We vragen ons wel eens af hoe het komt dat landen die zo vruchtbaar ogen zo eentonig voedsel verbouwen, misschien komt het door Nsima wat veel gegeten wordt en heel goedkoop is om te maken: meel van mais wat toegevoegd wordt aan water en  een dikke klomp witte brei als gevolg heeft. Dit wordt dan gegeten met wat saus en is erg voedzaam.

De grens van Malawi verloopt voorspoedig en we hebben geen visum nodig. Eenmaal in Malawi komen we veel politie stops tegen die allemaal willen weten waar we vandaan komen en waar we heen gaan, maar sommigen maken het wel heel bont en willen ook weten of we getrouwd zijn, hoeveel kinderen we hebben en bij welke stam we horen? Het zijn nogal grappige situaties als Dennis zelfs zijn dochter krijgt aangeboden... Het is al schemerig als we bij de afslag van Livingstonia terecht komen waar we willen overnachten. Het blijkt een zand/ stenen/ rots pad te zijn waar we nadat we er zijn in gereden ook niet meer terug kunnen. Berg op in het donker op een paadje niet breder dan de truck met enorm krappe haarspeldbochten (die tot overmaat van ramp zijn genummerd zodat je weet hoe vaak je je leven nog moet gaan riskeren!!), overhangende rotsen en stijl omhoog en dan niet te vergeten de afgrond die er niet om liegt, brengt het dat het de eerste keer is dat het in heel de truck muisstil is en dit zenuwslopende stuk de trots van Dixie in 4x4 versus Dennis zal worden voor de rest van de trip.

Eenmaal boven vinden we Lukwe Eco Camp wat uitkijkt over het dal en Lake Malawi en waar we kunnen kamperen op kleine plateautjes die allemaal een eigen paadje en trapje hebben. De wc met uitzicht is een bio dome op zich waar je kolen en gras in moet gooien als je klaar bent en de zitjes onder rieten daken met kampvuurkuil en olielampjes laten het biertje nog beter smaken!

30 april

Als we wakker worden zien we pas waar we de avond ervoor zo voor hebben afgezien: het uitzicht is prachtig! De koningin zou trots op ons zijn! Maar koninginnedag in Nederland blijft toch het leukste... Na een ontbijt van rijstepap met fruit gaat ieder zijn eigen weg en worden er verschillende wandelingen in de omgeving gemaakt naar de watervallen die we vanaf de camping horen. Via een klein junglepadje door prachtige tuinen heen komen we tot bij de enorme watervallen die in etappes wel 150 meter het dal in storten. We vinden een klein paadje wat recht naar beneden glibbert en na een geweldige klimpartij over rotsen en door een groene junglezee komen we uit in een grot achter de waterval waarbij je zo het dal in kijkt. Velen hebben hier gescholen tegen gevaar, onderdrukking en oorlog en het is heel apart om daar nu ook te zitten.

We vervolgen onze klimpartij tot aan de 2e waterval waar we ook weer een prachtig uitzicht hebben en in de wind en de koude douche van de waterval lekker opfrissen. Eenmaal weer terug op de camping drinken we thee bij het kampvuur om op te warmen en maken we heerlijke maaltijdsoep. Ook is er een warme douche, waarbij de ketel wordt opgestookt en je uitkijkt over het hele dal, je moet er alleen niet preuts voor zijn!Ed en Dennis hebben voetbalschoenen gegeven aan de twee aardige gasten die op de Camp werken en in het plaatselijke elftal spelen. Hij vertelde dat het op blote voeten soms best lastig spelen is omdat er nogal veel rotsen in het veld liggen en is ontzettend blij met zijn nieuwe aanwinst en loopt de rest van de dag ook met zijn gekregen Hup Holland Hup pet op, lang leve oranje!

1 mei

Doordat het hard heeft geregend moeten we tot 11:00 wachten voordat we kunnen gaan rijden en het niet meer te glad is. De spanning is er niet minder om en traag als het gaat besluit ik te gaan lopen en kom uiteindelijk na een lange renpartij bergafwaarts, afsnijden door bergstroompjes heen en glijpartijen wel eerder aan dan de truck! We rijden langs Lake Malawi richting Lilongwe waar we 2 dagen zullen blijven voor het regelen van visa, geld en internet. Waar we de hele dag langs de kust de meest paradijselijke campings zien, wordt het donker zonder dat we er nog maar 1 tegen komen.

Uiteindelijk rijden we een dorpje in waar we een lodge tegen komen en daar verwelkomd worden door luide muziek, loeiende mensen die staan te springen om ons bezoek en een mooie plek voor de truck daar midden in!We worden meteen opgenomen in het feestgedruis en iedereen leert weer nieuwe danspasjes. Er wordt voor ons gekookt en we eten heerlijke Nsima met een stukje kip en saus en bekijken daarna het spektakel van mannen die met bierflesjes op hun hoofd nog steeds veel beter dansen dan ons!

2 mei

Na een onrustig nachtje waarbij het feestgedruis lang is doorgegaan, blijkt een muzikant die we gister hebben ontmoet zijn geitevellen, bierdopjes, plastic buizen en ijzerdraad drumstel te hebben klaargezet samen met zijn zelfgemaakte gitaar van pallethout om een geweldige ochtendshow te geven met zijn band waar wij allemaal in worden geinfiltreerd. Niels doneert zijn gitaar aan hem en speelt samen met Ed op de gitaar een aantal liedjes mee op de geitedrumkit en het klinkt super leuk!

Daarna wordt er nog een streekspelletje gespeeld met een houten bak met allerlei steentjes erin waarbij het Niels zelfs nog lukt om te winnen alleen weet hij niet precies hoe en gaan we op zoek naar Dennis die zijn slaapkamer 's nachts niet helemaal meer heeft kunnen vinden, waarnaar een vers gebakken eitje klaar staat en we uiteindelijk afscheid nemen van Dwambazi Lodge en adressen uitwisselen.