Reisverslag - 17 en 18 april 2007 Het inhalen blijkt soms nogal een opgave, aangezien hier in Kenia aan de linkerkant van de weg gereden wordt en de bestuurder in de linkerkant van Dixie nogal is aangewezen op de bijrijder. Aan het eind van de middag bereiken we Nairobi! De metropool, de grootste stad van Oost Afrika, telt maar liefst 2,5 miljoen inwoners! De naam komt van de Swahili woorden “Enkare Nyarobe”, wat “zoet water” betekent. De stad is gesticht in 1896 en ligt op een hoogte van 1645 meter, dankzij deze hoogte vrij van malaria. Een paar kilometer buiten Nairobi leven o.a. Giraffen, leeuwen en zebra's in een wildpark. In de loop der jaren zijn steeds meer mensen in deze stad gaan wonen op zoek naar werk en een betere toekomst. Velen vinden hun golfplaten woning in de sloppenwijken, zonder uitzicht op werk en hebben daar weinig leefruimte. In andere wijken is het contrast van de villa's erg groot ten opzichte van deze wijken. Als we de stad binnenrijden treffen we een behoorlijke chaos in het verkeer aan, terwijl Rosa en Niels op het navigatieprogramma van Floris Mike vertellen waar hij heen moet rijden. Een agent houdt voor de 2 trucks het verkeer even tegen als we moeten draaien. Vrij vlot vinden we “Jungle Junction”, een mooie plek ten zuidwesten van het centrum. Deze plek wordt gerund door Chris, een duitser die zelf heel veel van Afrika heeft gezien in de jaren dat hij het continent op zijn motor door is gereden. Hij weet dan ook precies wat we nodig hebben: pizza!! Het is even wachten op de bezorger en ze zijn niet meer zo warm, maar we zijn blij onze magen weer te kunnen vullen en voor we het weten zijn alle pizzapuntjes naar binnen gewerkt en is het tijd om uit te buiken, terwijl de regen op het dak klettert. In de avond gaan Dennis en Ed nog op bezoek bij Ale, die Dennis een tijd geleden via de mail leerde kennen. Ale is een italiaanse filmmaakster met fascinerende verhalen over de tijd dat ze 10 weken bij de Massai in Tanzania heeft doorgebracht. Ze laat mooie beelden zien van haar documentaire die een goede indruk geeft van deze samenleving. Ale woont in een villa in het noordwesten van Nairobi, samen met 7 huisgenoten in een villa. Het is een internationaal gezelschap; India, Engeland, Amerika, Zweden en Italie onder 1 dak. Ale is erg betrokken bij de Keniaanse bevolking en voelt zich hier als een vis in het water. Momenteel werkt ze aan een documentaire over de mensen die in de sloppenwijk Dandora op en naast de enorme vuilnisbelt leven, een hele ongezonde leefomgeving. Regelmatig breekt hier cholera uit. Er is veel werkloosheid. De mensen in Dandora leven bovenop elkaar in huizen van golfplaten. Ze zijn de uitzichtloosheid beu en af en toe ontstaan er initiatieven om vuilnis te recyclen. Op kleine schaal wordt van dit afval uit de hele stad kunstmest, biogas, drinkwaterfilters gemaakt en plastic verzameld om door te verkopen aan kunststofhandels. De projecten zijn redelijk succesvol, geven de mensen weer nieuwe hoop, al ontbreekt het vaak aan fondsen om er op grotere schaal een duurzamer project van te maken.
Niels en Tamara doen boodschappen voor een groots maal om afscheid te nemen van Floris en Marieke, die naar het ziekenhuis zijn gegaan voor een onderzoek van Marieke, die sinds Soedan nog steeds niet helemaal hersteld is van haar buikkrampen. Ze krijgt pillen mee voor haar darmflora. In de avond zit er een internationaal gezelschap aan tafel om te genieten van een 5 sterrenmenu. Een aantal gasten die ook op Jungle Junction verblijven zijn uitgenodigd, evenals Ale en haar italiaanse vrienden. Na de maaltijd wordt er geswingd op dancehallmuziek in de Florida-club.
|
| << terug |