Reisverslag - 14, 15 en 16 april 2007

14 en 15 april Marsabit
Niels is flink ziek vandaag, flinke verhoging en hij kan niet veel meer dan de hele dag liggen, niks voor Niels eigenlijk, meestal zit hij vol energie. Gelukkig is hij in goede handen van zuster Tamara, die regelmatig zijn temperatuur opneemt, thee komt brengen en hem af en toe voorziet van wat krachtvoer. Verder is het klusdag vandaag....er wordt nog wat aan de site gewerkt, de imperial op Dixie wordt vastgelast, de Unimog krijgt zijn laatste energiekick en wordt uitgebreid met een mascotte, die voor de rest van de trip meer geluk gaat geven, zolang Floris en Marieke de truck af en toe even lief toespreken tenminste....even later zien we hoe liefdevol Floris het kontje van zijn auto kust!

De volgende dag is Niels gelukkig weer behoorlijk hersteld.

16 april Marsabit- Archer's Post
We willen heel graag Isiolo bereiken vandaag en hebben gehoord dat de weg iets beter zou worden, maar dat valt helaas zwaar tegen....het wordt 1 van de zwaarste dagen van de hele tocht....alleen maar wasbordweg!!

Door het gehobbel kun je behoorlijk licht duizelig in je hoofd gaan voelen en dit voel je dan zelfs als de truck stilstaat, alsof je hoofd de trillingen nog steeds voelt. Uren aan een stuk rijden we door het weidse terrein, met weer overal de horizon, af en toe onderbroken door een bergtop met mooie puntige vormen, waarin soms een gezicht of een konijn te herkennen is...maar dat kan ook veroorzaakt worden door de hoofdtrillingen.....

Er wordt 4 keer van Chauffeur gewisseld en het ziet er naar uit dat we met deze gemiddelde snelheid van 25 kilometer per uur niet voor het donker aankomen in Isiolo! Onderweg ligt wel het dorp Archer's Post en het zou al mooi zijn als we daar de campsite op tijd kunnen halen op deze als gevaarlijk bekend staande route.

Onderweg ontmoeten we mooie mensen, de Samburu, met mooie gezichten, de vrouwen hebben hun lichamen versierd met kralen en metalen halskettingen en armbanden. Sommige mannen dragen een speer of pijl en boog. Ze zijn nauw verwant met de Massai, waarvan ze zich in de 16de eeuw hebben afgesplitst tijdens een periode van migratie langs de Nijl. Het is een herdersvolk, leeft polygaam en hun rijkdom wordt onderling afgemeten aan het aantal kamelen, runderen en geiten die iemand bezit. Hun hutten zijn gemaakt van in elkaar gevlochten takken, ter isolatie bedekt met modder en koeienmest. De basis voor hun voedsel voedsel bestaat uit een yoghurtachtige substantie van melkstremsel en soms wordt er uit de hals van het vee wat bloed aan toegevoegd. Vlees wordt alleen bij speciale gelegenheden gegeten. De Samburukrijgers bedekken hun gezicht, lichaam en hoofdhaar met okerkleurige klei. Regelmatig komen we ze tegen langs de weg en gezien de droogte in dit gebied- het regenseizoen breekt nu net aan, de rivieren zijn volledig opgedroogd- wordt er veel om water gevraagd. Af en toe delen we een fles uit of tappen we wat uit onze voorraad in de jerrycans en dit wordt erg op prijs gesteld.

Na het zien van dikdiks, gerenuks en een hele mooi verlichte lucht tijdens de zonsondergang wordt het toch spannend, want Archer's Post is nog niet in zicht, we kunnen niet sneller op dit terrein en dit wordt dus uiteindelijk toch in het donker rijden.....

Uiteindelijk, na 12 uur non stop rijden en 202 kilometer verder vinden we de Umoja campsite tussen 3 wildreservaten in....een mooie plek aan een rivier waar krokodillen in zwemmen....opgelucht en moe eten we Mike's pastamaaltijd. De gastheer van de campsite weet nog te vertellen dat Corine Hofman, de schrijfster van Die weisse Massai, een boek dat vorig jaar nog werd verfilmd, hier in de buurt heeft gewoond en de opnamen van de film ook gedeeltelijk in deze regio zijn gemaakt.

In de nacht waait er een stevige wind en horen we de regendruppels op het dak.....het regenseizoen is duidelijk begonnen.

17 en 18 april >>