Kenia
Het blijkt voor beide trucks echter nogal een “mission impossible” te zijn om het hoge tempo naar Marsabit in het convooi bij te benen, aangezien de weg van gravel en los zand bezaaid is met heel veel scherpe keien en het belooft een hobbelpartij te worden! Mike weet gelukkig een mooie deal te sluiten; 2 officieren rijden met ons mee op het dak tot aan Turbi, bewapend met 2 duitse G3-machinegeweren!! Het geeft ons minstens zo'n veilig gevoel als in convooi rijden... Het beeld van kamelen is inmiddels een bekend tafereel geworden, je ziet ze tot nu toe overal staan grazen op de route vanaf het Midden Oosten in grote aantallen tegelijk... Ook in dit landschap staan ze ons weer droog aan te staren... De Unimog van Floris en Marieke heeft het inmiddels zwaar; een aantal lasnaden zijn niet bestand tegen de hobbels en hun vierwieler vertoont steeds meer scheuren..... regelmatig moet er het een en ander worden vastgebonden met spanbanden en regelmatig zien we balende gezichten van de twee pechvogels...er blijkt een veer kapot te zijn en de tank rechtsonder de Unimog laat los... Overal om ons heen is de horizon te zien, wat een uitzicht! Aan het einde van de dag blijkt het bereiken van Marsabit inderdaad nogal hoog gegrepen en ruim voor onze oorspronkelijke eindbestemming zakt de zon al achter de horizon, hoewel dit een mooi gezicht is!! We bereiken Bubisa, een klein dorpje dat ”in the middle of nowhere” lijkt te liggen en zien daar een bordje staan dat “Transmara hotel” aanduidt, precies een paar minuten voor het donker is. Hier eten we nog wat, drinken we nog een biertje, krijgen we nog les in Swahili en gaan weer op tijd slapen aangezien de volgende dag nog heel wat gehobbel in petto heeft.....
Dan kruipt Tamara achter het stuur en rijdt iedereen over een laatste stuk wasbordweg naar Marsabit. Onderweg zien we nog een flinke krater in dit vulkanische berglandschap. In Soedan kregen we de tip van een Zuidafrikaan die de route naar Cairo maakt om in Marsabit op zoek te gaan naar Henri, een zwitser die ons graag aan een overnachtingsplek helpt op zijn boerderij. Na wat navragen vinden we deze plek en worden we rondgeleid door Henri's vrouw, een Keniaanse big mama. We ruiken de geur van vers brood in de bakkerij, bewonderen de schone toilet en verheugen ons op de gelegenheid om eindelijk weer eens te kunnen douchen! Er worden koude drankjes geserveerd in een open hut met uitzicht op de bergtoppen om ons heen, terwijl we gezelschap krijgen van een indrukwekkende stier met zijn koeien. Zo'n 20 jaar geleden is Henri door een Zwitserse organisatie uitgezonden om de technische school in Marsabit te runnen en hier is hij sindsdien gebleven. Hij is zijn bouwprojecten gaan opzetten en heeft een mooie werkplaats, waar hij zelfs zijn eigen betonnen stenen maakt. De headquarter (laptops op tafel met berglandschap op de achtergrond en een koude “Tusker” binnen handbereik) wordt ingericht voor een fotoselectie voor op de site, Mike en Floris sleutelen aan de Unimog en in de avond is het smullen van de soep van Rosa en vers brood uit Henri's bakkerij. In het gezelschap van flinke joekels van sprinkhanen en andere insecten kijken we voor we gaan slapen op de laptop naar de film “Constant gardner”, die zich heel toepasselijk afspeelt in Kenia, een aanrader!
|
| << terug |