Eerste verslag - deel II

Zelko uit Novi Sad heeft ons op de laatste ochtend nog wat zitten vertellen over het toneelstuk wat hij zelf heeft geschreven en met een groep kinderen die dag gaat instuderen. Hij is erg creatief en heeft een goed lopend theaterproductiebureau, erg leuk om zijn verhalen te horen en hij vertelt er gelukkig graag over, aangevuld met tot de verbeelding sprekende foto's op de computer, waar we al die dagen van gastvrij verblijf ook gebruik van kunnen maken om onze e-mail te checken en overnachtingsplaatsen voor de volgende etappes op kunnen organiseren.

Vlak voor vertrek waarschuwt hij ons nog voor de criminaliteit in Bulgarije, onze volgende bestemming. Blijkbaar zijn er daar regelmatig overvallen door groepen mensen die zich voordoen als politie-agenten en automobilisten aanhouden om vervolgens hun slag te slaan. Hij stelt ons ook weer direct wat geruster door te melden dat we met een groep van zes mensen wat minder risico lopen.

Nadat hij ons heeft geescorteerd naar de snelweg over het hellende pad met kuilen en gaten voor hun huis nemen we afscheid, nog steeds zwaar onder de indruk van alle gastvrijheid die we in Novi Sad mochten ontvangen.
De snelweg voert ons langs Belgrado en we zien hier vanaf de ringweg hoe mensen daar op een vuilnisbelt hun woningen hebben gemaakt, echt een treurig gezicht. Kilometers snelweg schieten voorbij en onderweg lezen we wat, bestuderen de kaart, luisteren muziek en genieten we van de zon over het uitgestrekte heuvellandschap. Het laatste stuk voor de Bulgaarse grens is helemaal prachtig, we volgen hier een riviertje tussen een rotsachtig gebergte over een provinciale weg met veel kleine tunneltjes. Even verderop houden we nog een korte koffiestop. De zon is snel ondergegaan als Mike de truck weer start, op naar de grenspost!!



Benieuwd naar hoe het passeren van de grens zal verlopen na 2 vervelende ervaringen sluiten we de truck aan achter een wachtende auto. De grens is tijdelijk gesloten, wisseling van de wacht voor het douanepersoneel. Na een half uur stilstaan komt een dounier het stopbord op de weg weghalen en treedt Niels hem tegemoet. Hij overhandigt de paspoorten en legt uit wat onze missie is in Afrika. Zonder probleem kunnen we verder rijden. Erg lekker dat deze overgang zonder controles of gedoe verloopt, Niels wordt toegezongen door de rest.

Al snel bereiken we de rondweg van Sofia en het valt enorm op hoeveel politiecontroles hier plaatsvinden, om de 10 a 15 kilometer staat een groep agenten bij hun auto. Na een paar kilometer krijgen we een stopsignaal. Met het verhaal van Zilko van vanochtend nog in ons achterhoofd weten we even niet wat nu slim is om te doen. Maar al gauw komen er zwaailichten van achter op ons af. Toch maar gewoon stoppen dan, want dit ziet er vrij officieel uit.

“Didn't you see the stopping signal??” vraagt de zeer nors kijkende agent aan Mike. Hij antwoordt heel rustig dat hij de agent niet heeft zien staan. Bovendien was er amper ruimte om de truck ergens langs de kant neer te zetten. Het rijbewijs wordt gevraagd. Vanuit tegenovergestelde richting komt een vrachtwagen aangereden en collega-agenten gebaren om te stoppen, waarop de trucker flink op zijn remmen gaat staan. Hij heeft dit waarschijnlijk al vaker meegemaakt en weet dat hij acuut moet stoppen bij een controle. Mike moet mee de auto uit komen en Niels loopt met hem mee. Blijkbaar iets te hard gereden en dat proberen ze op een zwaar autoritaire manier duidelijk te maken.

De boete voor het negeren van een stopsignaal bedraagt 300 euro en na alle financiele tegenvallers is dat een vrij zuur bedrag natuurlijk. Toch maar even proberen, Niels stapt naar de cabine van onze truck en neemt 55 euro mee uit ons budget. Hij legt de agenten uit dat dit alles is wat we contant bij ons hebben. Het alternatief zou zijn om mee te rijden naar de bank in de stad. Verder zou Mike zijn rijbewijs een jaar lang kwijt kunnen zijn...

Grappig genoeg accepteren de agenten de 55 euro cash en daarmee is het machtsspelletje voorbij. Benieuwd wat ze er vanavond mee gaan doen, een bonnetje krijgen we niet...

Twee kilometer verderop, net voor Byala Reka, vinden we een plek voor de truck bij een bezinestation. Er staan nog meer trucks op een afgesloten terrein en hier eten we wat, drinken bier en praten na over de boete en veel gezelliger zaken....Tamara, Niels, Mike en Rosa kruipen achterin het huis op de slaapplek en Dennis en Ed kruipen in de cabine voor de nacht, diep onder de twee slaapzakken, want het vriest hier...